نه به قصر شیاطین آری به آزادی

جهان دیگر آن‌طور که می‌نماید نیست. شیاطین آن را در دست گرفته‌اند، و انسان‌ها—بی‌آنکه بدانند—تسخیر شده‌اند. فریب در همین‌جاست: انسانِ تسخیرشده گمان می‌برد که آزاد است، که تصمیم‌گیرنده است، که خودش است که می‌اندیشد. خیال می‌کند اگر نابودی چند صد هزار یا حتی میلیون‌ها تن، منجر به هدفی والا شود—مثلاً صلح یا امنیت جهانی—این قربانیان ارزشش را دارند.

اما آن‌چه در پس این منطق نهفته است، چیزی جز بی‌حسی نیست. این انسان‌های به‌ظاهر عقل‌مدار، خود را فیلسوفان زمانه می‌پندارند—گویی حقیقت را دریافته‌اند تنها چون احساسات خود را سرکوب کرده‌اند. احساس، برایشان دشمن است؛ مانعی‌ست در برابر «تصمیم‌های بزرگ». برای همین، دل را پس می‌زنند تا راحت‌تر بتوانند دکمه‌های مرگ را بفشارند.

شور زندگی را در آلت تناسلی خود جست‌وجو می‌کنند، نه در قلب. بدن را معبد سلطه و قربانگاه انسانیت و حیات کرده‌اند، نه بستر عشق. خود را اربابان جهان می‌دانند، اما در حقیقت، چیزی جز سربازان فرمان‌بردار شیاطین نیستند. سال‌هاست اختیار را از دست داده‌اند و با بار گناه و حس عذاب وجدان ، عطش تأیید، و خشم‌های فروخورده روزگار می‌گذرانند.

در جهانی که عشق جایش را به تصاحب داده، قلب دیگر اعتباری ندارد. رقابت بر سر بدن، فرم لب، و سایز عضو جنسی جای رابطه، مهر، و صمیمیت را گرفته است.
با برپایی خانواده‌ی ادیپی، آن‌ها از دیرباز قلب‌شان را فروخته‌اند. دولت و مدرسه، این معامله را قانونی و جاودانه کرده‌اند. مردسالاری را فضیلت نامیدند و بندگی را قدرت پنداشتند.

اما من، جهان شما را باور نمی‌کنم.

قفس شیطان نه خانه‌ی من است، نه رؤیای من. من در برابر نظام‌های مرگ و نسل‌کشی می‌ایستم. من نه توجیه‌گر جنگم، نه شیفته‌ی هدف‌هایی که ابزارشان بندگی و ویرانی‌ست.

وسوسه‌های شیاطین را می‌شناسم—آن نجواهای نرم که در ژرفای‌شان چیزی نیست جز احساس بی‌کفایتی، عطش تأیید، وابستگی به اربابان نو، و خشم.
اما من، بعد از سال‌ها تکرار چرخه‌های سلطه و اطاعت، دیگر نافرمانم.
سر باز می‌زنم از ادامه‌ی این مسیر. و راستش، خسته‌ام.
دیگر حتی این وسوسه‌ها هم جذاب نیستند.

با این‌حال، نمی‌خواهم در خشم بمانم.
خشم، هرچند بیدارگر است، اگر طول بکشد، دل را خاکستر می‌کند.
از این فریادهای بی‌پایان، از این زبان ستیز، خسته‌ام.
دلم سکوت می‌خواهد—نه سکوتِ ترس، که سکوتِ گوش سپردن.
سپردن گوش به چیزهایی دیگر: صدای باد، صدای خون، صدای عاشقی.

می‌خواهم چیزی بسازم—هرچند کوچک، هرچند میان ویرانی.
دانه‌ای در خاک بکارم، امیدی در دل بیفکنم، آغوشی بگشایم، بی‌آنکه بخواهم چیزی را تصاحب کنم.

جهانِ شما را ترک می‌کنم، اما نه برای رفتن به جایی دیگر—برای بازگشت به درون خودم.
آنجا که هنوز قلبی می‌تپد، هنوز اشکی جاری‌ست، هنوز رؤیایی زنده است.

نه برای فرار، که برای زنده‌ماندن.
برای دوباره دوست‌داشتن.
برای آزادی.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

آینه‌هایی برای روح‌های زخمی

  در شبی پر از اندوه و تردید، وقتی درگیر این فکر بودم که آیا آقای دن مرا فریب داده یا نادانسته رنجم داده، خواب عجیبی دیدم. در خواب، جای نوید با و بارنی از How I Met Your Mother عوض شده بود. حالم خیلی گرفته بود و برای اینکه کمی آرام شوم، به خانه‌ی یاسی پناه برده بودم. در فکر بودم که با نوید یوسفیان چه رفتاری داشته باشم؛ چون او واقعاً مثل بارنی، آدمی کسشر و یک bad boy بود. در خانه‌ی یاسی زندگی می‌کردم، اما یاسی در سفر بود. خانه‌ی او ویژگی‌های جالبی داشت: چندین دستشویی در گوشه‌وکنار خانه، انگار برای روزهایی که مهمانی‌ها تا صبح ادامه داشتند. روی بعضی از توالت‌ها یادگاری‌هایی با دست‌خط خودش نوشته شده بود؛ مثلاً روی یکی نوشته بود: «این توالت رو یه بار توی فلان سفر کنار جاده پیدا کردم و آوردم.» در گوشه‌ای هم بساط توتون و تنباکو چیده شده بود، برای آن‌هایی که دلشان می‌خواست سیگار دست‌پیچ بکشند و بیشتر در این آشفتگی شیرین حل شوند. در این خانه، تصمیم گرفتم نسبت به نوید — که انگار نماینده‌ای از دن شده بود — گشوده‌تر باشم؛ اگر به سویم آمد، بدون پیش‌داوری با او صحبت کنم. می‌خواستم این تصمیم را...
Read more

من برای آزادی بخشیدمت

 من هنوز دوستت دارم. اما حالا فهمیده‌ام این عشق نباید در سطح مادی بماند یا به دنبال جلب توجهت باشد. این عشق را به نیرویی برای تولید محتوا و خلق تبدیل می‌کنم. تو را بخشیده‌ام. و از ته دل آرزو دارم که تغییر کنی و به انسانی بهتر تبدیل شوی؛ کسی که بتواند از دام افراد حسود و کنترل‌گر رها شود و هویت خود را نه در تملک و سلطه، بلکه در آزادی بیابد. تو آن پرنده‌ای هستی که شایسته‌ی پرواز است. و تو قرار نیست پرنده‌ای حیله‌گر باشی. تو می‌توانی چیزی بسیار زیباتر و بالاتر باشی، همان‌طور که من توانستم از آنچه فکر می‌کردم هستم، بیرون بیایم؛ مانند پروانه‌ای که از پیله‌اش زاده می‌شود. من انرژی سنگین تو را رها می‌کنم. و اجازه می‌دهم آزادانه پرواز کنی.
Read more

خانه‌ها و رابطه‌ها

خانه اول: خانه مامانی، دایی کامران و دایی کامبیز بدون شک کسرا – یا به روایتی دیگر، سجاد ملک‌لو – تجسد خانه‌ی اول من بود؛ رابطه‌ام با او به نوعی ادامه‌ی پیوندم با مامانی و دایی کامران محسوب می‌شد. در کنار او، برای اولین بار فکر کردم خانه‌ی ابدی‌ام را یافته‌ام. او برایم بسیار جذاب بود؛ نه مطابق معیارهای متعارف زیبایی، اما صورتی داشت که برای من دوست‌داشتنی بود، طوری که بارها عکس‌هایش را نگاه می‌کردم. خودش اما چندان به ظاهرش علاقه‌مند نبود؛ حتی تمایلی نداشت عکس‌هایش را منتشر کند. ترجیح می‌داد در حاشیه بایستد، اما صدایش، زبانش و طرز بیانش کاریزماتیک بود. اگر خودش را در سایه پنهان نمی‌کرد، بی‌شک نگاه‌های زیادی مجذوب او می‌شدند. اما به‌یکباره تغییر کرد. اگر هزاران کتاب درباره‌ی شخصیت‌های خودشیفته، مرزی یا حتی دو قطبی می‌خواندم، باز هم نمی‌توانستم باور کنم که او یکی از آن‌هاست. چهره‌اش معصومیتی داشت که باعث می‌شد گمان کنم این من هستم که مقصر رفتارهایش شده‌ام. خودم را به خاطر طرد شدن، سرزنش می‌کردم. حس می‌کردم به جهنم آرزوها پا گذاشته‌ام. وقتی بالاخره با خشم به او گفتم که رفتارش – غیب‌شدن‌ها، ب...
Read more