من برای آزادی بخشیدمت

 من هنوز دوستت دارم.

اما حالا فهمیده‌ام این عشق نباید در سطح مادی بماند یا به دنبال جلب توجهت باشد.
این عشق را به نیرویی برای تولید محتوا و خلق تبدیل می‌کنم.
تو را بخشیده‌ام.
و از ته دل آرزو دارم که تغییر کنی و به انسانی بهتر تبدیل شوی؛
کسی که بتواند از دام افراد حسود و کنترل‌گر رها شود
و هویت خود را نه در تملک و سلطه، بلکه در آزادی بیابد.
تو آن پرنده‌ای هستی که شایسته‌ی پرواز است.
و تو قرار نیست پرنده‌ای حیله‌گر باشی.
تو می‌توانی چیزی بسیار زیباتر و بالاتر باشی،
همان‌طور که من توانستم از آنچه فکر می‌کردم هستم، بیرون بیایم؛
مانند پروانه‌ای که از پیله‌اش زاده می‌شود.
من انرژی سنگین تو را رها می‌کنم.
و اجازه می‌دهم آزادانه پرواز کنی.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

آینه‌هایی برای روح‌های زخمی

  در شبی پر از اندوه و تردید، وقتی درگیر این فکر بودم که آیا آقای دن مرا فریب داده یا نادانسته رنجم داده، خواب عجیبی دیدم. در خواب، جای نوید با و بارنی از How I Met Your Mother عوض شده بود. حالم خیلی گرفته بود و برای اینکه کمی آرام شوم، به خانه‌ی یاسی پناه برده بودم. در فکر بودم که با نوید یوسفیان چه رفتاری داشته باشم؛ چون او واقعاً مثل بارنی، آدمی کسشر و یک bad boy بود. در خانه‌ی یاسی زندگی می‌کردم، اما یاسی در سفر بود. خانه‌ی او ویژگی‌های جالبی داشت: چندین دستشویی در گوشه‌وکنار خانه، انگار برای روزهایی که مهمانی‌ها تا صبح ادامه داشتند. روی بعضی از توالت‌ها یادگاری‌هایی با دست‌خط خودش نوشته شده بود؛ مثلاً روی یکی نوشته بود: «این توالت رو یه بار توی فلان سفر کنار جاده پیدا کردم و آوردم.» در گوشه‌ای هم بساط توتون و تنباکو چیده شده بود، برای آن‌هایی که دلشان می‌خواست سیگار دست‌پیچ بکشند و بیشتر در این آشفتگی شیرین حل شوند. در این خانه، تصمیم گرفتم نسبت به نوید — که انگار نماینده‌ای از دن شده بود — گشوده‌تر باشم؛ اگر به سویم آمد، بدون پیش‌داوری با او صحبت کنم. می‌خواستم این تصمیم را...
Read more

خانه‌ها و رابطه‌ها

خانه اول: خانه مامانی، دایی کامران و دایی کامبیز بدون شک کسرا – یا به روایتی دیگر، سجاد ملک‌لو – تجسد خانه‌ی اول من بود؛ رابطه‌ام با او به نوعی ادامه‌ی پیوندم با مامانی و دایی کامران محسوب می‌شد. در کنار او، برای اولین بار فکر کردم خانه‌ی ابدی‌ام را یافته‌ام. او برایم بسیار جذاب بود؛ نه مطابق معیارهای متعارف زیبایی، اما صورتی داشت که برای من دوست‌داشتنی بود، طوری که بارها عکس‌هایش را نگاه می‌کردم. خودش اما چندان به ظاهرش علاقه‌مند نبود؛ حتی تمایلی نداشت عکس‌هایش را منتشر کند. ترجیح می‌داد در حاشیه بایستد، اما صدایش، زبانش و طرز بیانش کاریزماتیک بود. اگر خودش را در سایه پنهان نمی‌کرد، بی‌شک نگاه‌های زیادی مجذوب او می‌شدند. اما به‌یکباره تغییر کرد. اگر هزاران کتاب درباره‌ی شخصیت‌های خودشیفته، مرزی یا حتی دو قطبی می‌خواندم، باز هم نمی‌توانستم باور کنم که او یکی از آن‌هاست. چهره‌اش معصومیتی داشت که باعث می‌شد گمان کنم این من هستم که مقصر رفتارهایش شده‌ام. خودم را به خاطر طرد شدن، سرزنش می‌کردم. حس می‌کردم به جهنم آرزوها پا گذاشته‌ام. وقتی بالاخره با خشم به او گفتم که رفتارش – غیب‌شدن‌ها، ب...
Read more